Onder de indruk van Tamaras blog, begon ik over het echte problemen na te denken. Ik ga helemaal akkoord met Tamara en haar conclusie: mensen die ziek zijn hebben echte problemen. Ik had de mogelijkheid mensen die voor hun leven elke dag vechten te ontmoeten. Mensen zonder benen, zonder armen, met een slechte hart, zonder vingers, met stervende longen. Mensen zonder hoop.
Sommige van hen liggen al enkele maanden in het ziekenhuis. Het ziekenhuis is hun realiteit geworden. Elke dag om half zeven opstaan, zeenuwachtig de visite verwachten, verschrikkelijke maaltijden, vuile kamers... en geen uitgang. Wat er in Libië gebeurt kan hen helemaal niet schelen.
Ik volede daar (in het ziekenhuis) als een vremdeling. I had een lichte operatie moeten ondergaan, maar toch had ik enkele dagen in het ziekenhuis moeten blijven. Wat ik daar zag was om me af te vragen - Hoeveel is mijn leven me echt waard en waardeer ik mijn leven genoeg?
vrijdag 25 februari 2011
zondag 20 februari 2011
Waarom deze blog enkele dagen later is verschenen...
Dit weekend was een bijzondere weekend. Dit weekend had ik gasten uit België die ik vorige zomer tijdens de zomercursus in Leuven ontmoet. Thibault en Charles zijn twee Walen die Nederlands fraai goed en vloeiend spreken en een grote ambitie hebben zo veel mogelijk over Servië te leren.
Het begon prima. Direct vanaf de luchthaven gingen we naar het centrum waar we een goed feestje in de club “Šećer“ hebben bijgewoond. Ze waren erg opgewonden om schljivovitsa, waarover ze zo veel hebben gehoord, even te smaken. Het ging zo goed dat ze na een half uur al dronken waren. Daarna gingen we naar enkele andere cafés in het centrum waar we nog van een aantal pintjes hebben genieten. Thuisgekomen konden ze niet geloven hoe smakelijk en sappig onze traditionele gerechten zijn. Onmiddelijk vroegen ze naar het recept.
Volgende dag maakten we een toeristische tour door het stadscentrum hoewel het de hele dag regende. Daar hadden ze geen hekel aan, wat niet zo hard te geloven is, omdat ze eigenlijk uit België komen. Ik denk dat wat ze het leukst in Belgrado vonden het avondmaal in het restaurant „Dva jelena“ was. De grill was uitstekend en onze traditionele folkmuziek (tamburica inclusief) maakte de atmosfeer nog gezelliger en authenieker. Natuurlijk, schljivovitsa ontbrak er niet.
Na het eten was de tijd gekomen om hard te feesten en daarom gingen we naar Ada Ciganlija waar we de beroemde clubs hebben bezocht. Met het geluid van onze poprock hits en nog enkele drankjes in onze buiken brachten we hun laatse nacht in Belgrado fantastisch door.
Vanochtend, na een groot bord sarma en een portie tsjvarci gingen ze helaas terug naar België, natuurlijk met enkele flessen schljivovitsa in hun handen om thuis de herinneringen naar het gezellige weekend in Belgrado te kunnen ophalen.
Ik was erg blij om mijn Belgische vrienden in Belgrado te hebben. Dat was een prachtige ervaring en ook een prima kans om mijn Nederlands wat meer te gebruiken en oefenen. Daarom hoop ik dat het mij voor de vertraging vergeven zal worden.
Het begon prima. Direct vanaf de luchthaven gingen we naar het centrum waar we een goed feestje in de club “Šećer“ hebben bijgewoond. Ze waren erg opgewonden om schljivovitsa, waarover ze zo veel hebben gehoord, even te smaken. Het ging zo goed dat ze na een half uur al dronken waren. Daarna gingen we naar enkele andere cafés in het centrum waar we nog van een aantal pintjes hebben genieten. Thuisgekomen konden ze niet geloven hoe smakelijk en sappig onze traditionele gerechten zijn. Onmiddelijk vroegen ze naar het recept.
Volgende dag maakten we een toeristische tour door het stadscentrum hoewel het de hele dag regende. Daar hadden ze geen hekel aan, wat niet zo hard te geloven is, omdat ze eigenlijk uit België komen. Ik denk dat wat ze het leukst in Belgrado vonden het avondmaal in het restaurant „Dva jelena“ was. De grill was uitstekend en onze traditionele folkmuziek (tamburica inclusief) maakte de atmosfeer nog gezelliger en authenieker. Natuurlijk, schljivovitsa ontbrak er niet.
Na het eten was de tijd gekomen om hard te feesten en daarom gingen we naar Ada Ciganlija waar we de beroemde clubs hebben bezocht. Met het geluid van onze poprock hits en nog enkele drankjes in onze buiken brachten we hun laatse nacht in Belgrado fantastisch door.
Vanochtend, na een groot bord sarma en een portie tsjvarci gingen ze helaas terug naar België, natuurlijk met enkele flessen schljivovitsa in hun handen om thuis de herinneringen naar het gezellige weekend in Belgrado te kunnen ophalen.
Ik was erg blij om mijn Belgische vrienden in Belgrado te hebben. Dat was een prachtige ervaring en ook een prima kans om mijn Nederlands wat meer te gebruiken en oefenen. Daarom hoop ik dat het mij voor de vertraging vergeven zal worden.
vrijdag 4 februari 2011
Ouders - kinderen
Natuurljk denkt bijna elke ouder dat zijn/haar kind/eren het slimst, mooist en best is/zijn. Dat vind ik gewoon en heb er geen probleem mee. Het komt vaak voor dat het geen realistische beschouwing is, maar hoor, dat kan erg bij het opvoeding van je kind/eren helpen. Motivatie en morele steun van de ouders is erg belangrijk voor alle kinderen. Maar...
Wat gebeurt er als je kind een echt en serieus probleem heeft? Het is fraai moeilijk voor de ouders te aanvaarden dat hun kind niet het best is en dat hij/ze toch en probleem (dat wel opgelost kan worden!) heeft. Hoe realistisch zijn de ouders in dit geval?
Onlangs heb ik een kind van een jaar van 10 ontmoet. Het bleek dat er absoluut niks mis met hem was. Hij zag zelfs tamelijk slim eruit. Maar, na enkele dagen heb ik vastgesteld dat hij zekere problemen heeft. Namelijk lijdt hij aan dyslexie en aan stoornis in korte termijn geheugen. Nou, natuurlijk ben ik er geen expert in, maar ik kan wel zeggen dat het een groot probleem is en dat het zo vlug mogelijk opgelost moet worden. De vraag is nu - hoe mijn mening aan de ouders te zeggen?
Ik denk dat ze wel van dit probleem weten maar mogelijk zijn ze het probleem niet bewust. Misschien willen ze het niet aanvaarden. En dat is niet eerlijk tegenover het kind. Hij heeft recht om zijn probleem te proberen op te lossen. En dat kan alleen maar met de hulp en de steun van zijn ouders.
Wat te doen?
Wat gebeurt er als je kind een echt en serieus probleem heeft? Het is fraai moeilijk voor de ouders te aanvaarden dat hun kind niet het best is en dat hij/ze toch en probleem (dat wel opgelost kan worden!) heeft. Hoe realistisch zijn de ouders in dit geval?
Onlangs heb ik een kind van een jaar van 10 ontmoet. Het bleek dat er absoluut niks mis met hem was. Hij zag zelfs tamelijk slim eruit. Maar, na enkele dagen heb ik vastgesteld dat hij zekere problemen heeft. Namelijk lijdt hij aan dyslexie en aan stoornis in korte termijn geheugen. Nou, natuurlijk ben ik er geen expert in, maar ik kan wel zeggen dat het een groot probleem is en dat het zo vlug mogelijk opgelost moet worden. De vraag is nu - hoe mijn mening aan de ouders te zeggen?
Ik denk dat ze wel van dit probleem weten maar mogelijk zijn ze het probleem niet bewust. Misschien willen ze het niet aanvaarden. En dat is niet eerlijk tegenover het kind. Hij heeft recht om zijn probleem te proberen op te lossen. En dat kan alleen maar met de hulp en de steun van zijn ouders.
Wat te doen?
zondag 26 december 2010
Jingle bells Batman smells
Ik zie iedereen schrijven over het einde van het jaar, over Nieuwjaar, over Kerstmis. Nu denk ik dat ik ook er iets over moet shcrijven, hoewel ik er absoluut geen zin in heb. Dus, dit blogje heeft aan de beste vriend van nederlandici in Belgrado te wijten - 'gebrek aan inspiratie'. Sinterklaas, Zwarte Piet (rasistisch!), geen dank!
Kerstmis en Nieuwjaar traditie is een product van de FreeMasons! Deze traditie, wanneer alles zo mooi en vrolijk is doet je denken dat jij ook mooi en vrolijk zou moeten zijn. Maar, jij bent triest en lelijk. Nog een jaar is voorbij, je wordt ouder. Je was mooi vorige jaar, dit jaar niet. Maar, geen zorgen, er zijn er producten voor! En hoor, er is een solden speciaal voor Kerstmis!
Dus, wees braaf en alles komt in orde. Sinterklaas en Piet zullen je een mooi cadeautje schenken. Nieuwjaar brengt oplossingnen voor je problemen en zorgen. rustig!
Geniet van de feestdagen!
Kerstmis en Nieuwjaar traditie is een product van de FreeMasons! Deze traditie, wanneer alles zo mooi en vrolijk is doet je denken dat jij ook mooi en vrolijk zou moeten zijn. Maar, jij bent triest en lelijk. Nog een jaar is voorbij, je wordt ouder. Je was mooi vorige jaar, dit jaar niet. Maar, geen zorgen, er zijn er producten voor! En hoor, er is een solden speciaal voor Kerstmis!
Dus, wees braaf en alles komt in orde. Sinterklaas en Piet zullen je een mooi cadeautje schenken. Nieuwjaar brengt oplossingnen voor je problemen en zorgen. rustig!
Geniet van de feestdagen!
maandag 20 december 2010
Hate me
Misschien als ik je naam honderd maal opschrijf werd het beter. Weet je, als een therapiemiddel.
Maar dat ga ik niet doen. Ik vind het doelloos en niet heilzaam.
Misschien als ik mijn gevoelens via een blog uitdruk, dan kon ik daarmee beter confronteren. Maar, ik ben ervan overtuigd dat er niets bestaat dat me beter kan maken.
Je bent weg en ik ben ervan bang dat het dit keer voorgoed is.
Het is altijd moelijk maar het is altijd moelijker dan de vorige keer. Dat kan iedereen bevestigen.
Wat er met me zal gebeuren en wat er met jij zal gebeuren kunnen we nooit weten. Daarover denk ik helemaal niet.
Da vraag die ik moet beantwoorden is - wat moet ik nu doen?
Ik wil graag mijn geheugen verwijderen, zoals in de film, Eternal Sunshine of the Spotless Mind.
Maar dan zullen de goede momenten ook weg zijn. En dat wil ik niet.
Ik heb iets nodig om verder te kunnen gaan. Hopelijk niet jou.
Haat me, alsjeblief, maak het makkelijker voor mij.
Hate me...
Maar dat ga ik niet doen. Ik vind het doelloos en niet heilzaam.
Misschien als ik mijn gevoelens via een blog uitdruk, dan kon ik daarmee beter confronteren. Maar, ik ben ervan overtuigd dat er niets bestaat dat me beter kan maken.
Je bent weg en ik ben ervan bang dat het dit keer voorgoed is.
Het is altijd moelijk maar het is altijd moelijker dan de vorige keer. Dat kan iedereen bevestigen.
Wat er met me zal gebeuren en wat er met jij zal gebeuren kunnen we nooit weten. Daarover denk ik helemaal niet.
Da vraag die ik moet beantwoorden is - wat moet ik nu doen?
Ik wil graag mijn geheugen verwijderen, zoals in de film, Eternal Sunshine of the Spotless Mind.
Maar dan zullen de goede momenten ook weg zijn. En dat wil ik niet.
Ik heb iets nodig om verder te kunnen gaan. Hopelijk niet jou.
Haat me, alsjeblief, maak het makkelijker voor mij.
Hate me...
zondag 12 december 2010
Kleurenblind
Kleurenblind
Ik ben kleurenblind
Koffie zwart en ei wit
Trek me uit van binnenkant
Ik ben bereid
Ik ben bereid
Ik ben bereid
Ik zit taffy vast en ik ben tong gebonden
Gesttoter-geschud en zeenuwachitg
Trek me uit van binnenkant
Ik ben bereid
Ik ben bereid
Ik ben bereid
Ik ben fijn
Ik ben met huid bedekt
Niemand kan er binnen
Trek me uit van binnenkant
Ik ben gevouwen en ongewouwen en me aan het openvouwen
Ik ben kleurenblind
Koffie zwart en ei wit
Trek me uit van binnenkant
Ik ben bereid
Ik ben bereid
Ik ben bereid
Ik ben fijn
Harry Potter in Israël?!
In het midden van Israël, in Ramla, is vijf jaar geleden het graf van Harry Potter gevonden!
Het graf werd een populaire plek onder de toeristen en daarover is zelfs op de officiële website van de stad te vinden.
Harry Potter was namelijk een Britainse soldaat die in 1939. in de regio van Palestinë is omgekomen. Er wordt gezegd dat hij door de banden van Hebron is vermoord. Hij was 18 toen hij omkwam, hoewel het op de graafsteen staat dat hij 19 was.
Volgens de bestuur van de stad zal het nieuwe, zevende deel van de Harry Potter saga duizenden benieuwde toeristen naar hun klein stadje aantrekken.
Zulke coïncidenties vind ik erg interessant en belachelijk. Er zijn wel degene die denke dat het geen coïncidentie is, dat het alles in de sterren is te vinden. Ik geloof in het niet.
Ook geloof ik niet in het lot. Alle gebeurtenissen die sommiggen als het lot categoriseren beschouw ik als een coïncidentie, die vaak grappig kan zijn. En dus, lach ik altijd veel en maak me niet zorgen over mijn lot. Alles is relatief en alles hangt alleen van mij af!
Abonneren op:
Posts (Atom)
