Belgrado en zijn mysteries

Al enkele jaren geleden heb ik iets vreemds op de weg naar schoool/faculteit opgemerkt. Telkens als ik 's ochtends de gebouw van het handelcentrum Staklenac voorbijga, zie ik een lange rij ervoor. De rij bestaat altijd uit senioren (meestal gepensioneerden) die rustig op iets aan het wachten zijn. Tot nu toe heb ik niet te weten gekomen waarop ze eigenlijk zo aanhoudend, elke ochtend wachten. Iedereeen dat ik dat gevraag heb wist me niet te antwoorden. Misschien weten zelfs de senioren ook niet waarop ze wachten. Misschien is dat gewoon iets wat je doet als je ouder wordt, in rijen staan. Zoals ik bijv. elke week een blog moet schrijven, zo dienen ze voor het Staklenac elke ochtend in de rij te staan. Ik vermoed dat het een mysterie is dat ik pas als ik ouder word in staat zal zijn om op te lossen.

Hoe was het?

Telkens als ieamnd van een reis terugkomt kan hij/ze het moelijke proces van het vertellen "hoe het was" niet overslaan. Het kan wel interessant en zelfs spannend als je het voor de eerste (of tweede) keer doet. En dat doe je meestal met je familie en enkele goede vrienden. Maar, iedereen weet dat je op reis was en, tijdens het eerste weerzien is de eerste vraag: "En? Hoe was het?".
Ik denk dat de meeste mensen helemaal geen zin erin hebben, over mijn avonturen te horen, maar ze vinden ze beleefd om te vragen. Of zelfs vragen ze dat omdat ze weten niet wat anders te zeggen in zulke situatues. Wat voor een maatschappelijke constructie!
Maar nog interessanter ben ik! Hoewel ik weet dat ze er helemaal geen zin hebben (en eerlijk gezegd, ik ook vind het doodvervelend mijn verhaal opnieuw aan de persoon met wie ik geen beste vrienden ben te vertellen), maak ik een glimlach na en antwoord: "Ja....best leuk!". En dan maakt mijn gesprekspartner ook een glimlach na en zegt: "Super!".

Waarom doen we dat eigenlijk?

Газоза

Sinds ik me kan herinneren is Газоза mijn lievlings sap. Het wordt in Macedonië gemaakt en is helaas in Servië nergens te kopen. Het hoofdingridiënt van Газоза zijn peren. Eerlijk gezegd is дit sap niets speciaals, het is een (echt) goedkope peren soda die bijna niemand koopt en is in geen caféс of restaurantс te vinden. Maar, de smaak doet me denken aan mijn jeugd en aan Macedonië. Daarom heb ik een soort rituaal - telkens als ik (of mijn ouders of mijn vrienden) naar Macedonië ga(an), bring(en) ik/ze een pakket Газоза terug zodat ik ook in Servië ervan kan genieten.
Deze keer gebeurде het ook - al nu, terwijl ik deze blog aan het schrijven ben, is mijn geest ergens anders en mijn mond is vol van deze goudene, dierbare vloeistof.

Газоза fan pagina

Een nachtwandel

Soms vind ik het heel leuk om laat in de nacht een wandeltje door mijn buurt te maken. Ik hou van de stilte en van de donker die ik allen zo laat kan ervaren. De straten, gebouwen, parks – alles ziet zo anders eruit tijdens de nacht. En heeft ook niet of het doodkoud is. Elk seizoen heeft zijn beauty’s. Soms is koude, verse lucht in combinatie met witte sneeuw een zalige landschap. Maar ook is warme wind echt plezierig. Om nog maar niet te spreken van het regen of van de goudene gefallen bladeren. Overdag kan dat soms verschrikkelijk en vervelend zijn, maar tijdens de nacht is het gewoon wondermooi. Ik zal zo ver gaan door te zeggen dat het magisch kan zijn.

Verdraaide toestellen

Vandaag werd mijn muis kapot en ik moest een nieuwe kopen omdat het voor mij erg moelijk is zonder een muis computer te gebruiken. Maar dat is niet alles. In de vorige week zijn ook enkele van mijn electronische toestellen kapotgegaan. Namelijk hebben ook mijn mp3 player en mijn kooptelefoon gehoorzamheid geweigerd. Dat is natuurlijk doodvervelend en ik kon niets anders doen maar nieuwe toestellen kopen. Dat deed me denken – is het echt mogelijk dat met zo’n technologie die steeds aan het ontwikkelen is, wij vandaag geen eeuwige toestellen kunnen hebben? Een eeuwige batterij die je nooit dient op te laden, een laptop die nooit kapotgaat. Ik ben daar geen expair in en ik kan dus hier met zekerhied over niet oordelen. Toch, als het maar kon, wat zou de redenen kunnen zijn dat we erover niets weten?

Tuvaanse keelzang

Mijn vorige blog ging over Rusland en ik wil in die manier doorgan, maar deze keer iets anders. Zoals ik al in de vorige blog erop aantoonde is Rusland een erg groot land vol met diversiteit. Er bestaat een gebied binnen de Russische Federatie die Tuva heet. Tuva ligt in het zuidwesten van Siberië en noorden van Mongolië. En er is iets dat de Tuvanen verschillend en ongewoon maakt – hun volkmuziek. Het wordt keelzang genoemd en is een heel specifiek manier van het zingen. Eigenlijk produceert men tonen uit zijn/haar keel en wat er interessant en ongeloofelijk is - er wordt twee tonen tegelijkertijd produceert. Namelijk kan men een boven- en en ondertoon horen. Deze techniek vind ik zo raar en een beetje grappig, maar ook heel indrukwekkend. Zie voor je zelf!

Het warme Rusland

De meeste van ons denken aan vodka, de eeuwige ijs en de gebroeders Karamazov als we het over Rusland hebben. Vaak vergeten we dat Rusland een erg groot land is en dat er een land van diversiteit is. Er is wel de eeuqwige ijs, die een tamelijk groot deel van Rusland bevat (ongeveer 65%), maar er zijn wel gebieden die zelfs ten zuiden van bijv. Milano, Monte Carlo en andere zuidelijke plekken in Europa. De hierna volgende foto's kunnen dat bevestigen.






Dit waren de foto's van Sotsji, de stad waar de Olympishce Winterspelen in 2014 plaats zullen vinden. Een hemel op aarde, vinden jullie niet?