Servië - het land dat niemand leuk vindt

Gisteravond heb ik een meisje uit Italië ontmoet dat eigenlijk Servo-Kroatisch studeert. Nu woont ze al enkele maanden in Belgrado omdat ze bezig met haar thesis over de verhouding tussen Ivo Andrić en Italië is.

Dit meisje vond ik tamelijk interessant omdat ik niet zo vel buitenlanders ken die eigenlijk mijn moedertaal studeren. Daarom heb ik vrij veel tijd en aandacht aan haar besteden. We hebben over Servië en over het Servisch in het algemeen gesporken en ik was verbaasd over hoeveel ze daarover eigenlijk weet. Namelijk is ze dol op Servië en ze zou graag hier wonen. Daarnaast heeft ze een tatoeage op haar onderarm - ЈУГОСЛАВИЈА ★. Ik vond het zo grappig maar ook deed het me denken.

Sinds ik me kan herinneren was mijn levensdoel ergens anders te wonen. Hoe verder weg hoe beter. Ik dacht dat ik in mijn vaderland mijn geluk niet kan vinden. En dat vond ik doodnormaal. En nu kwam ik te weten dat er eigenlijk mensen bestaan die in Servië het liefst zouden wonen en die gek op Servië zijn. Ze hebben dezelfde (of ongeveer dezelfde) gevoelens met hun vaderland zoals ik. Niet alles is altijd wit en zwart.

Vermoedelijk kan ik hiervan de conclusie trekken dat het niet uitmaakt waar je woont, maar hoe je het ziet en voelt. Gebouwen zijn gebouwen overal. Maar ook hier is niet alles wit en zwart. Of je je vaderland leuk zal vinden hangt ook van enkele andere dingen af (bijv. veel mensen die arm zijn verwijten de staat daarvoor en willen graag verhuizen naar waar 'beter' is enz.)

Maar, terug naar het meisje. Al in al vond ik de hele situatie erg leuk, maar ook bemoedigend en hoopgevend (trouwens spraak het meisje heel goed Servisch). Toch heeft Servië redelijk veel om op te scheppen.

Riding alone for thousands of miles...

Rijden met een auto, alleen, tijdens de nacht. De weg is eenzaam, zoals jij. Je ziet nieamnd en niemand ziet jij. Jij rijdt gewoon rechtdoor. Het maakt niet uit waarnaartoe. De enige ding dat er belangrijk is is dat je doorrijdt. Zo ver mogelijk. Ver van alles. Duizend mijlen ver. Landschappen blijven veranderen als je doorrijdt. Even als je gevoelens en scenes van je leven. En als ze wisselen, verbergen ze diep in je onderbewust zodat je hen nooit meer kan terugbrengen...
Jij rijdt door de nact, alleen. In het onbekende. Jij wordt voor altijd verloren.

Riding alone for thousands of miles...

Freeganism

Enkele jaren geleden heb ik een jongen uit Engeland ontmoet die in Servië op vakantie was en we spraken over alles en nog wat. Hij vertelde mij over zijn dagelijks leven en er was iets interessants en ongewoons daarmee in verband. Namelijk vertelde hij dat hij eigenlijk geen (of bijna geen) voedingsmiddelen koopt. Hij zag dat hij gewoon de containers achter grote supermarkts plundert. Op die manier vindt hij alles wat hij nodig hebt - voedsel, kleren, toestellen... alles! En dat is helemaal bruikbaar. Ik vond het erg raar.

Nu, enkele dagen geleden hoorde ik hetzelfde verhaal opnieuw. Een meisje uit het buitenland, die in Servië kwam om te studeren, zei dat ze ook niet naar supermarkts gaat. Dumpster diving, zo noemde ze het. Nu werd ik meer in dat onderwerp geïnteresseerd en ik ging online om daar meer informaties over te krijgen. Eigenlijk heeft dumpster diving met een beweging, zo te zeggen, te maken, die steeds aan het bloeien is en die steeds meer populariteit en aandacht krijgt (helaas niet in ons land) - Freeganism [free + vegan].

Daaromtrent zijn voor me twee dingen interessant. Ten eerste, de redenen voor zo'n beslissing en gedrag. Voor meer info daarover ga naar http://freegan.info/

Hoewel veel mensen die verschijnsel als gevolg van de armoede zouden beschouven, is het eigenlijk niet zo. En dat brengt me tot de tweede ding - vooroordelen die mensen (vooral in Servië en andere landen met gelijksoortige politieke en economische toestand) over dumpster diving hebben. Maar, dat is een andere (en lange) discussie; misschien zal ik het in de volgene blog behandelen.

Geen alcohol na tien uur?

Enkele dagen geleden werd een nieuwe wet ingevoerd. Namelijk kan men nu geen alcohol na tien uur 's avonds in een supermartk kopen. En het reden daarvoor (of en zwake excuus volgens mij) is om het aantal dronkene jongeren te verminderen. Pure flauwekul, als je mij vraagt!
Mensen die willen drinken zullen hoe dan ook drinken. Er zijn verschillende manieren om alcohol te krijgen/kopen/vinden. Een van hen is nu een cafe of een pub. Maar nu hebben we nog een ander wet (en een probleem) - namelijk kan je geen alcohol na 12 uur kopen, zelfs in een cafe. De enige plekken die het recht hebben om alcohol na midernacht te verkopen zijn nichtclubs waar en bier ongeveer 250 RSD kost.

Hiervan kunnen we de conclusie trekken dat alleen maar de rijken alcohol tijdens de nacht kunnen drinken. Hij/ze die heeft, hij/ze kan.

Nou, ik ben geen zuiplap, maar ik denk dat het hier om een pure discriminatie en schending van fundamentele mensenrechten gaat!

Bosbes-pannenkoeken

Ik mis je bosbes-pannenkoeken erg
Ik koop geen esdoornsiroop in Asda meer
Zondag morgen, je kookt ze
Je draagt mijn T-shirt, Ik trek hem op

En nu ben ik in de Holly Bush baby, de Holly Bush
de Holly Bush baby
Ik zit voor de tafel waar alles vor ons begon...
En alles is vluchtig
Alles stopt gewoon...

Ik wil graag nog een pint Stella alsjeblief Brooke
En ik herinner me voor deze plek zo koud en zo vol was
En ik herinner me dat je een gele T-shirt droeg
en je had een vriendin, ik snakte ernaar haar te ontmoeten en we hadden dat gedaan
vroeger

En nu ben ik in de Holly Bush baby, de Holly Bush
de Holly Bush baby
Ik zit voor de tafel waar alles vor ons begon...
En alles is vluchtig
Alles stopt gewoon...

Alles is secundair
Alles is tijdelijk
En ik lees de brief die gevuld is met beauty
de beauty van wat er was, wat er is en wat er niet zal zijn

Ik zit voor de tafel waar alles vor ons begon...

Autisme en het gezin

Vorige week zag ik een heel interessante en indrukwekkende videoclip op PBS Newshour's YouTube kanaal. Het ging over het autisme en het invloed daarvan op geziensleden en het gezin in het algemeen.

Het is al bekend dat het autisme een zware geestelijke gestoordheid is en dat het aantal autistische mensen steeds aan het stijgen is. (Wat die stijging betreft moet ik toevoegen dat het gestegene aantal kersverse autistische mensen misschien niet aan de omgeving of andere omstandigheden heeft te danken, maar aan het criteria gebruikt om de diagnose te stellen, die zeker en vast verwijd zijn) . Maar, wat er tegenwoordig niet zo veel aandacht krijgt is de invloed die autistusche mensen (vooral kinderen) en hun behoeftes op het gezien (moeder, vader, zus, broer enz.)hebben.

In de volgende videoclip is er een interview (08:45) met een klein meisje wier broer aan het autisme lijdt te zien. Ze spreekt over hoe het eigenlijk voor haar is en hoe ze zijn broer en het gebrek van aandacht die ze van haar ouders zou krijgen aankan.

Hou in gedachten dat ze maar tien is en dat alles wat ze zegt absoluut eerlijk is (kinderen van die leeftijd hebben eigenlijk nogg geen sociale normen en regels ingezet).

FreeTown Christiania

Misschien wisten jullie dat niet, maar er bestaat een bijzonder gebied in de hoofdstad van Denemarken, Kopenhagen. Dat gebied heet Christiania en is in elk aspect bijzonder. Hoewel het in het centrum van de stad ligt, maakt dit gebied namelijk geen deel van Kopenhagen. Ook maakt het geen deel van Denemarken en geen deel van de EU.

Het gebied is net zo groot als Studenten park in Belgrado, maar is toch een FreeTown. Wat er kenmerkend voor Christiania is is dat geen auto's en fietsen worden toegelaten. Hetzelfde geldt voor vuurwapens. Christiania is eigenlijk een geweldvrij zone. En lichte drugs zijn hier toegestaan (je kan hier rustig een jointje kopen en roken).

Maar, wat er voor mij erg interessant en indrukwekkend was is het uiterlijk van dit gebied. Het litkt eigenlijk op een hippie commune. Alles is op een artistieke manier gebouwd en versierd. Natuur en haar schoonheden spelen een grote rol in Christiania.

Het leven hier is zo laconiek en rustig. Volgens mij moet Christiania zich uitbreiden en de hele Aarde veroveren.